پسر است ؛ هام پدر ، و خواهر آن دختر است هام مادر . اكنون پسر را رواست كه آن دختر را بخواهد كه از شويى ديگر است ، و اگر چه خواهر خواهر وى است ، و در جمله هر مرد كه بزنى رسد بنكاح درست يا بوطى شبهت ، يا بملك يمين ، و از وى فرزندى در وجود آيد ، شير وى هم حقّ مرد است و هم حق زن ، چون اين زن كودكى بيگانه را شير دهد ، آن كودك مر ايشان را چون فرزند نسبى بود ، فرزندان وى و فرزند فرزند چندان كه بود بر ايشان حرام شدند . امّا برادران و خواهران اين كودك ، و پدران و مادران وى ، و اعمام و عمّات وى ، هيچ بر ايشان حرام نشوند ، و تحريم بايشان تعلّق ندارد ، كه آنجا نه نسب است و نه رضاع . و بدان كه حرمت رضاع به دو شرط ثابت شود : يكى آنست كه چون شير خورد اين طفل ، وى را كم از دو سال بود ، يا دو سال . اگر بيش بود رضاع را اثرى نبود ، كه مصطفى ( ص ) گفت : « لا رضاع بعد الحولين » . ديگر شرط آنست كه هيچ رضعت كم نخورد ، به حكم خبر عائشه ، قالت : كان فيما انزل من القرآن عشر رضعات يحرمن ، ثمّ نسخ به خمس معلومات . وَ أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ و مادران زنان شما بر شما حرامند . اين تحريم بنفس عقد حاصل شود ، اگر بزن خويش رسيد يا نرسيد ، دخول افتاد يا نيفتاد ، بعد از عقد نكاح مادر زن حرام است ، حرامى مؤبد ، تا آن حدّ كه اگر دختركى طفله بزنى بخواهد ، و عقد نكاح بندد ، پس وى را طلاق دهد ، پس آن گه زنى اجنبيّه آن طفله را شير دهد ، آن اجنبيه بر وى حرام گشت ، از بهر آنكه مادر دخترى است كه آن دختر روزى زن وى بود بنكاحى صحيح . وَ رَبائِبُكُمُ اللَّاتِي فِي حُجُورِكُمْ مِنْ نِسائِكُمُ اللَّاتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ - و دختران زنان شما بر شما حرام اند ، يعنى پس از آنكه بمادران ايشان رسيديد ، و دخول كرديد . 58